..... บุคลิกภาพของบุคคลถือเป็นภาพลักษณ์ของบุคคลนั้นในสายตาของผู้อื่น บุคลิกภาพ หมายรวมไปถึง กาย วาจา ใจ ที่หล่อหลอมเป็นลักษณะ หรือภาพประจำตัวของบุคคล สามารถปรับปรุง เปลี่ยนแปลง แก้ไข เพื่อให้ดีขึ้นตลอดเวลาทุกคน สามารถพัฒนาบุคลิกภาพของตนให้เป็นที่ประทับใจ สวยงามและเป็นที่เชื่อถือแก่คนทั่วไปได้ไม่ยาก เพียงแต่ให้ความสนใจ รู้จักและเข้าใจตนเองให้ถูกต้องอย่าเข้าข้างตนเองว่าดีทุกอย่าง ไม่มีใครดีเลิศจนหาที่ติไม่ได้ แต่เราทำได้ ให้มีข้อบกพร่องน้อยที่สุด ถ้าทำได้สำเร็จก็จะเป็นที่รักใคร่ชื่นชอบน่าเอาเป็นเยี่ยงอย่าง

     
..... บุคลิกภาพทางกาย วาจา นั้นมองเห็นได้ง่าย และผู้เชี่ยวชาญเสนอแนะนั้นมีมากมาย เช่น ทางกาย ก็เสริมสร้างสุขภาพให้แข็งแรง เพราะจะนำมาซึ่งบุคลิกภาพที่ดี รวมถึงการแต่งหน้า การแต่งกาย ให้เหมาะสมกับกาละเทศะ งานสังคม และอาชีพ การยืน เดิน นั่งหมอบ คลาน ไหว้ กราบ ให้งดงามตามประเพณีไทย และมารยาททางสังคมต่างๆ ส่วนทางวาจามีการเจรจาที่อ่อนหวาน สุภาพ ไม่ห้วนหรือน้ำเสียงเข็งกระด้าง การพูดหรือ ปราศรัยในที่ชุมชน การพูดทางโทรศัพท์ และอื่นๆ เป็นต้น

   
..... ส่วนบุคลิกทางใจนั้น มองเห็นได้ยากไม่ชัดเจนเท่ากายและวาจา แต่ถ้าบุคลิกในใจดี ก็จะเสริมสร้างบุคลิกภาพของท่านให้ดีเยี่ยมครบทั้ง กายงาม วาจางาม ใจงาม ดังนั้นการสร้างจิตเงียบจึงเป็นส่วนหนึ่งที่สำคัญอย่างยิ่งในการเสริมสร้างบุคลิกภาพ

   
      การสร้างจิตเงียบ   -   สร้างอย่างอื่น เราต้องลงทุนทรัพย์สินเงินทอง แต่การสร้างจิตเงียบไม่ต้องลงทุนอะไร เพียงแค่มีความมานะพากเพียร ความตั้งใจจริง  พยายามบังคับใจ ฉะนั้นเมื่อเรามาปฏิบัติจิตภาวนาร่วมกัน เพื่อให้มีการพัฒนาสติ และจิต จะเกิดประโยชน์แก่ชีวิต 

      ในบรรดาสิ่งที่มีความเร็วมากที่สุดนั้น ไม่มีอะไรเร็วเท่ากับจิต  ความคิดที่มันวิ่งวุ่นไปโน่นไปนี่กระสับกระส่าย สับสนอยู่ตลอดเวลา แล้วก็เหน็ดเหนื่อย เจ็บปวดขมขื่นด้วยความที่ไม่ได้ดังใจนี่แหละเรียกว่า จิตดัง  ดังด้วยกิเลส คิดถึง วิตกกังวล อาลัยอาวรณ์ ด้วยความโกรธ ความเกลียด ความอิจฉาริษยา จิตมันก็เลยดังอีก วุ่นวายด้วยมิจฉาทิฏฐิ  และจะส่งผลมาทางใบหน้าที่หม่นหมอง ไม่สดใสสดชื่น  น้ำเนียงการพูดจาก็ไม่ดี  บุคลิกภาพก็ไม่นิ่ง ไม่งาม เนื่องจากจิตภายในเราไม่งาม

      ตรงข้ามกับ จิตเงียบ คือ จิตที่หยุดนิ่งกับกระแสความคิดที่ไม่จำเป็นแก่ชีวิต จะคิดก็ต่อเมื่อมันจำเป็น อันจะนำประโยชน์ให้เกิดขึ้นแก่งาน แก่ส่วนรวม แก่ผู้ที่เกี่ยวข้อง นั่นจึงเป็นความคิดที่ถูกต้อง เป็นสัมมาทิฏฐิ  ว่างจากความคิด และความวิตกกังวล ว่างจากการถูกรบกวนของกิเลส โลภะ โทสะ โมหะ ความอยากให้ได้ดังใจก็ไม่มี จึงส่งผลออกมาถึงบุคลิกภายนอก ทางกาย วาจาใจ ใบหน้าที่สดชื่น รอยยิ้มแจ่มใส

หากเราพัฒนาจิตได้ จิตนี้ก็จะมีความว่าง เฝ้าดูให้รู้จักความเกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป ที่เป็นไปตามเหตุตามปัจจัย การสร้างจิตเงียบจึงเป็นสิ่งที่สำคัญอย่างยิ่งและส่งผลให้บุคคลนั้นมีบุคลิกภาพที่ดีด้วย.

 

****  ขอขอบคุณข้อมูล  ที่ได้มาจากคณะทำงานจัดทำหนังสือที่ระลึกฯ  สูจิบัตร  ปี 2547